تمام عصرها با تو معاصر میشود روزی

بهار از پشت چشمان تو ظاهر می شود روزی
زمین با ماه تابانت مجاور می شود روزی

صدایت می رسد از پشت پرچین ها و دالان ها
سکوت راه، در گامت مسافر می شود روزی

به جز رنگین کمان در شهر، دیواری نمی ماند
خدا در کوچه های شهر عابر می شود روزی

بیابان ها به گرد کوه ها چون تاک می پیچند
زمین، سرمست از رقص مناظر می شود روزی

تمام برکه ها را خویِ دریا می دهی ای ماه!
درخت از شوق تو مرغ مهاجر می شود

ترنج آفرینش، قصری از آیینه خواهد شد
حریر نور و گل فرشِ معابر می شود روزی

بُتان بر شانة محراب و منبر سایه افکندند
تو می آیی، خدا سهم منابر می شود روزی

چه باک از طعنة ناباوران؟ ما خوب می دانیم
که شب می میرد و خورشید ظاهر می شود روزی

سمند نور، زلف تیرگی ها را برآشوبد
به فرمانی که از چشم تو صادر می شود روزی

تو باقی ماندة حقی، به زیتون و زمان سوگند
تمام عصرها با تو معاصر می شود روزی

در و دیوار، دیوان غزل های تو خواهد شد
و حتی سنگ با نام تو شاعر می شود روزی

حامد حسین خانی